Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2007

Ποίημα της Λίνας Φωλίνα για τον Δημήτρη Π. Κρανιώτη

Στον Ποιητή - Γιατρό

(Στον Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Ένα ηλιόλουστο μέτωπο, πολυτάλαντο.
Ένας απάνεμος όρμος
που δαμάζεται ανώδυνα
ο ανθρώπινος πόνος.
Χαλαρώνει η δραματική ένταση
και σιωπά η αποδεκατισμένη φωνή.

"Ίχνη", "Πήλινα Πρόσωπα", "Νοητή Γραμμή".
Χάραμα ολόλαμπρο, φλόγα της λάβας, ενεργό.
Περίσσιας σύλληψης η γραφή
της ανθρωπότητας το κλάμα γοερό.
Διαμαρτυρία ελεύθερη, καλλιτεχνική
με τεκμηριωμένη βάση επιστημονική.
Απ' τους ανθούς σου μοσχομύριστη η λεμονιά
της θεραπείας πασχόντων ειδώλων η τροχιά.

Στη θεματολογία σου βουτά η πλήξη
και αναδύεται η έμπνευση.
Τρυπά ύπουλα η ασθένεια
και αποκαλύπτεται η υγιής δράση.
Εισβάλλει η κατάπτωση
και απελευθερώνεται η ανόρθωση.
Κρύβεται η σκληρότητα
και αποφυλακίζεται η τρυφερότητα.

Δροσερό σου το μέτωπο και φιλάνθρωπο
για τον πόνο, νυστέρι
στον χαμένο, το αστέρι.
Χέρι απλώνει η αγάπη σου
στον πολίτη τον άρρωστο,
τον ευαίσθητο, τον ανήσυχο, τον φιλότεχνο.
Τον παγιδευμένο, αδύναμο συνάνθρωπο
τον πλανήτη που καίε…